2000       2001       2002       2003       2004       2005       2006       2007       2008       2009      


2003


groepstentoonstelling


‘Kunstaankopen Gemeente Nijmegen’,
Paraplufabriek, Nijmegen,
24 januari - 4 februari.


Temidden van ander werk door de gemeente Nijmegen aangekocht twee ladders van Klaus van de Locht.

 

solo tentoonstelling


 'Grote namen kleine prijzen: Klaus van de Locht',
Kunstwinkel CBKN, Nijmegen,
5 februari - 2 maart.  



Bronzen ladders en een kruis van bamboe
in wat de laatste tentoonstelling van Klaus van de Locht tijdens zijn leven zou blijken te zijn.








Klaus van de Locht en Multiple Sclerose

Donderdag 8 augustus 1991 schrijft Klaus van de Locht in een van zijn aantekenboeken: 'Ik ben ongeneeslijk ziek: Multiple Sclerose'. 
Om de diagnose te stellen moet hij in het VU-ziekenhuis Amsterdam gescand worden. Dat ziekenhuis heeft een scan apparaat: een zeldzaamheid in die tijd.
Ik rijd hem en zijn vriendin naar Amsterdam. Een anderhalve week later is Klaus weer in het Vu ziekenhuis om de diagnose te vernemen: Multiple Sclerose: MS
Ik weet vrijwel niets van de ziekte, maar Klaus beseft ten volle wat de diagnose betekent.
Zijn moeder had MS en ze heeft er veertien jaar mee moeten leven. Klaus heeft haar in de rolstoel voortgeduwd en de ziekte van zeer nabij meegemaakt.

Bij het inrichten van een groepstentoonstelling in de Gouden Leeuw, midden jaren 90, wil Klaus een spijker in de muur slaan; het lukt hem niet.
Hij vraagt mij het voor hem te doen, ik kan bijna niet geloven dat hij niet bij machte is om die spijker in de muur te slaan.

Wat later vertrouwt Klaus mij toe dat hij nooit in een rolstoel zal rondrijden. 
Het was voor mij een grote schok hem op zekere dag toch in een rolstoel te zien zitten.
Een mens wil leven, verlegt zijn zelfgekozen grenzen. Ook als die verlegde grens betekent dat er veel pijn te wachten staat.
En pijnen heeft Klaus volop gekend. Half januari 2003 was ik in zijn atelier toen een 'schub' zich aankondigde.
Op het bed ligt een 60-jarige man om zijn moeder te roepen.
Het lichaam is ogenschijnlijk ontspannen, maar in het lijf breekt de hel los, alsof er een vulkaan op het punt staat uit te barsten.
Het is meer dan vreselijk om de pijn van Klaus aan te zien: mensonwaardig. Klaus onwaardig.
Ik heb zijn hand vastgehouden, het verzacht niets. Tegen die pijnen sta ik machteloos. 
Klaus zegt me weg te gaan, waarschijnlijk om zo niet gezien te willen worden.

MS is nog steeds niet te genezen. 
Er is ook een 'mildere' vorm van deze ziekte, ook gepaard gaand met uitval en dramatische vermoeidheden.
Een MS patiënt krijgt veel medicijnen en er zijn ziekenhuisbehandelingen. 
Al deze medicijnen hebben invloed op de mens, in de ruimste zin van dat woord, dus inclusief invloed op het karakter.

De kunstenaar die gewend was dag en nacht te werken, werd door de ziekte danig beperkt.
Zijn creativiteit werd niet beperkt. 
 

 


vrijdag 7 maart
de laatste dag in dit leven van Klaus van de Locht

Zoals gebruikelijk was Klaus van de Locht na een uur of tien te vinden in het Kunstenaarscentrum De Olifant, hoek Priemstraat en Lage Markt in Nijmegen.
Zoals tevens gebruikelijk zat hij op zijn vetrouwde plek, dronk zijn koffie en rookte een sigaret.
Rond elf uur was voor hem tijd om naar het Kronenburgerpark te gaan om een visje te eten.
Het omdoen van een das kostte hem veel moeite.
Op weg naar de deur botste Klaus met zijn electrische rolstoel tegen de radiator in de gang.
Achteraf was dit een voorbode.
Het gaat duidelijk niet goed met Klaus en ik bied hem aan naar zijn atelier te vergezellen. Hij slaat dit af.
Een kleine honderd meter van De Olifant, pal voor het Centrum Beeldende Kunst, valt hij met rolstoel en al om.
Achteraf was dit een voorbode.
Al snel deed het gerucht de ronde dat Klaus straalbezopen zou zijn geweest en dat de omval er mee te maken had gehad.
Niets is minder waar: Klaus had in De Olifant alleen koffie gedronken en had normaal aan het gesprek deelgenomen.
Er was geen enkele aanwijzing, nogmaals: geen enkele aanwijzing dat hij aangeschoten zou zijn geweest.

's Middags rond 4 uur bezoek ik Klaus, die op zijn bed ligt.
We praten over een bronzen ladder die ik graag zou willen kopen.
Hij vraagt me om boodschappen voor hem te doen: dubbele graanjenever en sigaretten.
Ik krijg zijn dikke portemonnee mee.
De winkeliers vragen belangstellend hoe het met Klaus is.
Het afscheid liet bij mij een vreemd gevoel achter. Het klonk als een definitief afscheid.....
Achteraf was dit een voorbode.

's Avonds om zeven uur gaat de telefoon: Klaus is overleden.
Willie Hansen was op het moment van overlijden in het atelier van Klaus.
Klaus lag in alle rust op het ziekenhuisbed.
Eindelijk verlost van zijn gruwelijke MS-pijnen, eindelijk los van de beperkingen die de ziekte hem opgelegd had.



na het overlijden van Klaus van de Locht 



De overlijdenskaart.





Op donderdag 13 maart wordt in de Sankt Quirinuskerk te Millingen een gedenkdienst gehouden, 
zonder dat de kist met het stoffelijk overschot van Klaus van de Locht er bij aanwezig is.
Dit afscheid was kil, onpersoonlijk.
Op deze manier neem je geen afscheid van een persoon als Klaus van de Locht.
De kist stond een kilometer verder op de begraafplaats om bijgezet te worden in het graf van de familie Van de Locht.
[Waarom kon Klaus van de Locht niet in een eigen graf gelegd worden?]

Na afloop krijgen de aanwezigen een bidprentje met op de voorkant het portret van Maria van de Piéta van Michelangelo.
[Waarom is er geen werk van Klaus van de Locht op het prentje afgedrukt?
Waarom staat er zo'n weinig persoonlijke tekst op het prentje?
Waarom is de tekst scheef gedrukt?]

Van aanwezige familieleden en (jeugd)vrienden krijg ik te horen hoe zachtaardig en vriendelijk Klaus was,
en dat hij een goed mens was geweest.
Maar dat wist ik wel.


De dankkaart.


hommage tentoonstellingen


'Hommage aan Klaus van de Locht'.

Boekhandel Dekker van de Vegt, Nijmegen: 10 maart - 22 maart.

In een vitrine worden werden werken van Klaus van de Locht getoond uit de
verzamelingen van Peter en Els Schoenmaker en van Gerard Vermeulen:
bronzen, tekeningen, catalogi, objecten.

Foto's: Gerard Vermeulen




'Klaus van de Locht: Nulla dies sine linea - Geen dag zonder lijn'.
Centrum Beeldende Kunst Nijmegen, Nijmegen,
14 mei - 1 juni.  



Op 18 mei, de geboortedag van Klaus van de Locht, is er een samenkomst op het Labyrinth.
Gerard Vermeulen houdt een inleiding op het leven en het werk van Klaus van de Locht.
Daarna wandelde het gezelschap naar het nabijgelegen CBKN,
alwaar een tentoonstelling was ingericht.

 



Midden in de zaal op de eerste verdieping ligt de steen die Klaus van de Locht voor zijn graf bestemd had.
De steen ligt op kleiïge aarde uit Millingen, zijn geboortedorp. 

 



De steen met de ingehakte hand van Klaus van de Locht liggend op aarde uit Millingen.
Klaus van de Locht had op zijn graf een eg gelegd willen hebben met daarop deze staan,
maar in zijn atelier was de eg niet meer te vinden, spoorloos.
De steen werd na de tentoonstelling op het graf gelegd.
 



Bij gelegenheid van de 61e geboortedag van Klaus van de Locht, 18 mei,
wordt een boekje uitgegeven in een oplage van 61 exemplaren.
De titel verwijst naar een door Klaus van de Locht veel gebruikte zin.
Het boekje heeft twee originele stempelafdrukken, teksten van de kunstenaar, een gedicht van H.H. ter Balkt
en foto's van werken in zwart en kleur.

|


het graf


 





Het familiegraf van de Familie Van de Locht ligt aan het pad rechts evenwijdig lopend aan het hoofdpad.
Er is geen enkele aanduiding dat hier Klaus van de Locht begraven ligt....
[Wat is de achterliggende gedachte geweest om de zoon in het graf van zijn ouders te begraven?
Waarom is er geen vermelding van zijn naam?
Waarom moest Klaus van de Locht anoniem begraven worden, alsof hij niet bestaan heeft?]


 Commentaren bij de gebeurtenissen rond het overlijden van Klaus van de Locht: Gerard Vermeulen.


solo tentoonstelling


'Klaus van de Locht: Erfgoed'.
Galerie Stills, Nijmegen,
6 september - 12 oktober.  



De uitnodigingskaart (het atelier gefotografeerd in de zomer van 2003).
Foto: Flip Franssen.